چگونه بفهمیم کودک به عینک نیاز دارد؟ اگر کودک برای دیدن تلویزیون یا تخته کلاس بیش از حد نزدیک میشود، چشمهایش را تنگ میکند، مرتب سرش را کج میگیرد یا از تاری دید و سردرد شکایت دارد، ممکن است بررسی بینایی او ضروری باشد. البته هیچکدام از این نشانهها بهتنهایی نیاز به عینک را ثابت نمیکنند. تعیین دقیق شماره چشم کودک به معاینه تخصصی و بررسی عیوب انکساری نیاز دارد. در ادامه با مهمترین علائم ضعف بینایی در کودکان، روش تشخیص شماره چشم و زمان مناسب مراجعه به چشمپزشک آشنا میشوید.
از کجا بفهمیم کودک به عینک نیاز دارد؟
تشخیص نیاز کودک به عینک همیشه ساده نیست؛ زیرا کودکان، بهخصوص در سنین پایین، ممکن است متوجه غیرطبیعی بودن دید خود نشوند. کودکی که از ابتدا یک چشم ضعیفتری داشته یا دید دور او واضح نبوده است، ممکن است تصور کند همه افراد محیط را به همین شکل میبینند و بنابراین هیچ شکایتی مطرح نکند.
با این حال، بعضی رفتارها میتوانند نشان دهند که دید کودک نیاز به بررسی دارد. نزدیک شدن مداوم به تلویزیون یا کتاب، تنگ کردن چشمها هنگام نگاه کردن به فاصله دور، کج گرفتن سر، بستن یک چشم و مشکل در دیدن نوشتههای روی تخته از جمله مواردی هستند که ارزش توجه دارند.
در صورتی که کودک در انجام فعالیتهای دیداری زود خسته میشود یا مرتب از سردرد، تاری دید و ناراحتی چشم صحبت میکند، بهتر است علت این علائم توسط چشمپزشک بررسی شود. نکته مهم این است که علائم بهتنهایی نمیتوانند شماره چشم را مشخص کنند و حتی ممکن است برخی مشکلات بینایی بدون علامت واضح وجود داشته باشند.
علائم نیاز کودک به عینک چیست؟
علائم ضعف بینایی در کودکان میتوانند در قالب تغییرات رفتاری، شکایتهای بینایی یا مشکلات عملکردی در مدرسه ظاهر شوند. شدت و نوع این علائم نیز به نوع مشکل انکساری، سن کودک و وضعیت هر دو چشم بستگی دارد.
نزدیک شدن بیش از حد به تلویزیون، کتاب یا موبایل
اگر کودک برای دیدن تلویزیون، تصاویر یا نوشتهها مرتب به آنها نزدیک میشود، ممکن است دید او در فاصله دور به اندازه کافی واضح نباشد. این حالت بهخصوص در کودکان مبتلا به نزدیکبینی دیده میشود، اما نزدیک شدن به صفحه نمایش بهتنهایی نشانه قطعی ضعف چشم نیست.
برای مثال، ممکن است کودکی هنگام تماشای تلویزیون بهطور مداوم به صفحه نزدیک شود و در عین حال در فاصله نزدیک مشکلی نداشته باشد. در چنین شرایطی بررسی دید دور میتواند مشخص کند آیا عیب انکساری وجود دارد یا رفتار کودک علت دیگری دارد.
تنگ کردن چشمها برای دیدن
تنگ کردن چشمها هنگام نگاه کردن به اشیای دور یکی از رفتارهایی است که میتواند در کودکان دارای تاری دید دیده شود. این کار گاهی باعث میشود کودک تصویر را برای مدت کوتاهی واضحتر احساس کند.
اگر کودک هنگام دیدن تلویزیون، تخته مدرسه یا اشخاص در فاصله دور مرتب چشمهایش را تنگ میکند، بهتر است بینایی او ارزیابی شود؛ بهخصوص اگر این رفتار جدید باشد یا با سایر علائم همراه شود.
کج کردن سر یا بستن یک چشم هنگام نگاه کردن
کودکی که هنگام تماشای تلویزیون، خواندن یا تمرکز روی یک شیء سرش را به یک طرف میگیرد یا یکی از چشمها را میبندد، ممکن است در تلاش باشد تصویر واضحتری ایجاد کند یا از دید نامطلوب یکی از چشمها جلوگیری کند.
این رفتار میتواند در بعضی اختلالات هماهنگی چشمها، مشکلات انکساری یا اختلاف دید بین دو چشم دیده شود. بنابراین در صورت تکرار، معاینه چشم اهمیت دارد و نباید صرفاً به عادت رفتاری نسبت داده شود.
شکایت از تاری دید
تاری دید یکی از مستقیمترین علائمی است که کودک ممکن است آن را بیان کند. برخی کودکان میگویند نوشتههای تخته را واضح نمیبینند، چهره افراد در فاصله دور برایشان مشخص نیست یا هنگام نگاه کردن به تصاویر، جزئیات را بهخوبی تشخیص نمیدهند.
البته کودکان کمسن ممکن است نتوانند تاری دید را دقیق توصیف کنند. در این گروه، تغییر رفتار و عملکرد بینایی میتواند اهمیت بیشتری داشته باشد.
سردرد یا خستگی چشم
در برخی کودکان، مشکلات انکساری اصلاحنشده میتوانند با خستگی چشم یا سردرد همراه باشند؛ بهخصوص زمانی که کودک برای مدت طولانی مطالعه یا فعالیت نزدیک انجام میدهد. با این حال، سردرد در کودکان دلایل متعددی دارد و نمیتوان هر سردردی را به ضعف چشم نسبت داد.
اگر سردرد بهطور مکرر رخ میدهد یا همراه با تاری دید، مشکل در مطالعه و خستگی چشم است، ارزیابی بینایی میتواند یکی از بررسیهای لازم باشد.
مالیدن مکرر چشمها
مالیدن چشمها ممکن است در بعضی کودکان با خستگی چشم یا مشکلات بینایی همراه باشد، اما علتهای دیگری مانند خشکی چشم، حساسیت یا تحریک سطح چشم نیز میتوانند چنین رفتاری ایجاد کنند.
بنابراین مالیدن چشم در کودکان بهتنهایی دلیل کافی برای تجویز عینک نیست و در صورت تداوم باید علت آن بررسی شود.
مشکل در دیدن نوشتههای روی تخته
اگر کودک در کلاس برای دیدن نوشتههای تخته جلو میرود، از معلم میخواهد نوشتهها را برایش بخواند یا در کپی کردن مطالب از تخته مشکل دارد، احتمال وجود اختلال دید دور مطرح میشود.
این علامت در کودکان مدرسهای اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا ممکن است مشکل بینایی ابتدا به شکل افت عملکرد در فعالیتهای کلاسی خود را نشان دهد، بدون اینکه کودک از تاری دید شکایت کند.
افت تمرکز یا عملکرد در مدرسه
مشکل بینایی میتواند انجام برخی فعالیتهای درسی را برای کودک دشوارتر کند. برای نمونه، کودکی که هنگام خواندن مرتب جای خود را در متن گم میکند یا پس از مدت کوتاهی مطالعه خسته میشود، ممکن است به ارزیابی بینایی نیاز داشته باشد.
البته افت تحصیلی یا کاهش تمرکز دلایل مختلفی دارد و نباید آن را مستقیماً به ضعف چشم نسبت داد. معاینه چشم تنها یکی از بررسیهایی است که در صورت وجود نشانههای مرتبط میتواند مطرح شود.
نشستن بیش از حد نزدیک به تلویزیون
نشستن نزدیک به تلویزیون در بسیاری از خانوادهها بهعنوان نشانه ضعف چشم شناخته میشود، اما این رفتار بهتنهایی نمیتواند نیاز به عینک را مشخص کند. عادت، اندازه صفحه نمایش، نوع محتوای مورد علاقه کودک و فاصله مناسب از صفحه نیز در این رفتار نقش دارند.
اگر نزدیک نشستن به تلویزیون همراه با تنگ کردن چشمها، مشکل دید دور یا شکایت از تاری دید باشد، بررسی بینایی منطقیتر خواهد بود.
اجتناب از فعالیتهایی که نیاز به دید دقیق دارند
گاهی کودک از فعالیتهایی مانند خواندن، نقاشی، نوشتن، پازل یا کارهای ظریف که نیازمند تمرکز بینایی هستند اجتناب میکند. اگر این تغییر رفتار همراه با خستگی چشم یا سایر نشانههای بینایی باشد، بررسی چشم میتواند علت احتمالی را روشن کند.
وجود یکی از این علائم بهتنهایی به معنای نیاز قطعی کودک به عینک نیست. ارزش اصلی این نشانهها در آن است که والدین را متوجه احتمال وجود مشکل بینایی کنند.
آیا نزدیک شدن کودک به تلویزیون نشانه ضعیف بودن چشم است؟
نزدیک نشستن کودک به تلویزیون بهتنهایی معیار قابل اعتمادی برای تشخیص ضعف چشم نیست. برخی کودکان صرفا به دلیل عادت یا علاقه به محتوای تلویزیون نزدیکتر مینشینند و ممکن است هیچ عیب انکساری نداشته باشند.
با این حال، اگر کودک برای دیدن تلویزیون یا اشیای دور بهطور مداوم فاصله خود را کم میکند و همزمان چشمهایش را تنگ میکند، از تاری دید شکایت دارد یا نوشتههای دور را بهخوبی نمیبیند، بهتر است دید او بررسی شود. در این شرایط ممکن است نزدیکبینی یا نوع دیگری از عیب انکساری وجود داشته باشد.
بنابراین بهتر است والدین به جای تمرکز روی یک رفتار خاص، مجموعه علائم و تغییرات بینایی کودک را در نظر بگیرند.
چه مشکلات چشمی ممکن است باعث نیاز کودک به عینک شوند؟
عینک اغلب برای اصلاح عیوب انکساری مانند نزدیکبینی، دوربینی و آستیگماتیسم تجویز میشود. همچنین اختلاف قابل توجه قدرت انکساری بین دو چشم نیز ممکن است در تصمیمگیری برای اصلاح بینایی کودک اهمیت داشته باشد.
نزدیکبینی
در نزدیکبینی، کودک معمولا اشیای نزدیک را واضحتر از اشیای دور میبیند. یکی از علائم نزدیکبینی در کودکان میتواند مشکل در دیدن نوشتههای روی تخته یا تشخیص جزئیات در فاصله دور باشد.
کودک ممکن است برای دیدن تلویزیون جلو برود، چشمهای خود را تنگ کند یا برای تشخیص نوشتههای دور از دیگران کمک بگیرد. البته شدت علائم به میزان نزدیکبینی بستگی دارد و بعضی کودکان ممکن است در مراحل اولیه شکایت مشخصی نداشته باشند.
دوربینی
دوربینی در کودکان به این معناست که چشم برای تمرکز روی تصویر نزدیک نیاز به تلاش بیشتری دارد. در کودکان، مقدار مشخصی از دوربینی میتواند بخشی از وضعیت طبیعی رشد چشم باشد و لزوما به معنی نیاز به عینک نیست.
در مواردی که دوربینی قابل توجه باشد، کودک ممکن است هنگام فعالیت نزدیک دچار خستگی چشم، مشکل در تمرکز یا سردرد شود. تصمیم درباره نیاز به اصلاح، به سن کودک، میزان دوربینی و نتیجه معاینه بستگی دارد.
آستیگماتیسم
آستیگماتیسم زمانی ایجاد میشود که انحنای قرنیه یا ساختارهای انکساری چشم در همه جهات یکسان نباشد. این وضعیت میتواند باعث تاری یا اعوجاج دید در فاصله نزدیک و دور شود.
کودک مبتلا به آستیگماتیسم ممکن است برای دیدن نوشتهها چشمهای خود را تنگ کند، هنگام مطالعه زود خسته شود یا از تاری دید شکایت داشته باشد. با این حال، تشخیص دقیق تنها با معاینه و اندازهگیری عیوب انکساری امکانپذیر است.
تفاوت شماره چشم دو چشم
گاهی قدرت انکساری دو چشم با یکدیگر تفاوت دارد. این وضعیت که به آن آنیزومتروپی گفته میشود، در کودکان اهمیت ویژهای دارد؛ زیرا مغز ممکن است به مرور از اطلاعات یک چشم کمتر استفاده کند.
اگر این اختلاف بهموقع شناسایی و در صورت نیاز اصلاح نشود، ممکن است خطر ایجاد یا تشدید تنبلی چشم مطرح شود. به همین دلیل، ارزیابی هر دو چشم در معاینه کودک اهمیت دارد و نباید صرفاً به این موضوع توجه کرد که کودک با یکی از چشمها بهخوبی میبیند.
جهت دریافت مشاوره با دکتر آرش میرمحمد صادقی می توانید فرم رایگان زیر را پر کنید تا در اولین فرصت با شما تماس بگیریم:
آیا کودک میتواند بدون اینکه چیزی بگوید، مشکل بینایی داشته باشد؟
بله، ممکن است. کودکان خردسال همیشه توانایی لازم برای توصیف تاری دید یا مقایسه دید خود با دیگران را ندارند. اگر یک مشکل بینایی از سنین پایین وجود داشته باشد، کودک ممکن است همان تصویر را حالت طبیعی تصور کند.
همچنین وقتی یکی از چشمها دید بهتری دارد، کودک ممکن است با استفاده بیشتر از چشم سالمتر بتواند بسیاری از فعالیتهای روزمره را انجام دهد و ضعف چشم دیگر کمتر جلب توجه کند. به همین دلیل، منتظر ماندن برای اینکه کودک خودش بگوید خوب نمیبینم روش مناسبی برای شناسایی همه اختلالات بینایی نیست.
معاینه و غربالگری مناسب میتواند به شناسایی مشکلاتی کمک کند که هنوز علامت واضحی ایجاد نکردهاند.
چشم کودک از چه سنی باید معاینه شود؟
ارزیابی بینایی فقط به زمانی که کودک وارد مدرسه میشود محدود نیست. بررسی چشم در سالهای ابتدایی زندگی اهمیت دارد؛ زیرا سیستم بینایی در دوران کودکی همچنان در حال رشد و تکامل است.
در نوزادی و اوایل کودکی، پزشک وضعیت عمومی چشمها، حرکت آنها و برخی علائم ظاهری را بررسی میکند. در سنین پیشدبستانی، ارزیابی دید و بررسی عیوب انکساری اهمیت بیشتری پیدا میکند. با شروع مدرسه نیز توانایی دیدن واضح در فاصله دور و نزدیک برای فعالیتهای آموزشی اهمیت دارد.
اگر کودک علائم بینایی، سابقه خانوادگی برخی مشکلات چشمی، انحراف چشم، تفاوت ظاهری بین دو چشم یا سابقه مشکل بینایی داشته باشد، ممکن است به ارزیابی دقیقتر و در فواصل متفاوتی نیاز داشته باشد. زمانبندی معاینات باید متناسب با شرایط هر کودک و نظر چشمپزشک تعیین شود.
تست بینایی کودک چگونه انجام میشود؟
تست بینایی کودک فقط به خواندن حروف روی تابلو محدود نیست. روش معاینه با توجه به سن و توانایی همکاری کودک انتخاب میشود.
در کودکان بزرگتر، حدت بینایی اغلب با استفاده از جدولهای مخصوص بررسی میشود. در سنین پایینتر نیز میتوان از تصاویر، اشکال یا روشهای متناسب با توانایی کودک استفاده کرد.
چشمپزشک علاوه بر حدت بینایی، وضعیت حرکات چشم، هماهنگی دو چشم، سلامت ساختارهای چشم و وجود عیوب انکساری را ارزیابی میکند. برای تعیین دقیقتر شماره چشم کودکان، گاهی قطرههای چشمی برای کاهش موقت توانایی تطابق استفاده میشوند. این کار به پزشک کمک میکند اندازهگیری عیب انکساری را با دقت بیشتری انجام دهد. بنابراین نتیجه یک تست ساده خانگی یا حتی یک غربالگری اولیه، جایگزین معاینه کامل چشم کودک نیست.
آیا از روی رفتار کودک میتوان فهمید چه شماره عینکی لازم دارد؟
خیر. رفتارهایی مانند نزدیک شدن به تلویزیون، تنگ کردن چشمها یا مشکل دیدن تخته میتوانند احتمال وجود اختلال بینایی را مطرح کنند، اما نمیتوان از روی آنها شماره چشم کودک را تعیین کرد.
شماره چشم بر اساس اندازهگیری عیوب انکساری و ارزیابی وضعیت بینایی مشخص میشود. سن کودک، همکاری او، میزان تطابق چشم و تفاوت شماره دو چشم نیز در ارزیابی اهمیت دارند.
به همین دلیل، خرید عینک بر اساس شماره عینک فرد دیگری، نسخه قدیمی یا حدس والدین روش مناسبی برای اصلاح بینایی کودک نیست.
چه زمانی مراجعه به چشمپزشک کودک ضروری است؟
اگر یکی از علائم زیر بهصورت مداوم یا قابل توجه دیده شود، بهتر است کودک برای ارزیابی بینایی معاینه شود:
- کودک از تاری دید شکایت میکند.
- مرتب چشمهایش را تنگ میکند یا میمالد.
- برای دیدن نوشتههای دور مشکل دارد.
- هنگام نگاه کردن سرش را به شکل غیرعادی کج میکند.
- یکی از چشمها را هنگام دیدن میبندد.
- هنگام مطالعه یا فعالیت نزدیک سریع خسته میشود.
- سردردهای مکرر همراه با فعالیتهای دیداری دارد.
- در دیدن تلویزیون یا اشیای دور بیش از حد نزدیک میشود.
- والدین متوجه تفاوت عملکرد دو چشم میشوند.
- چشمها ظاهرا در یک راستا قرار ندارند یا یکی از آنها به داخل یا خارج منحرف میشود.
- عملکرد کودک در فعالیتهای نیازمند دید دقیق تغییر کرده است.
اگر کاهش ناگهانی دید، درد شدید چشم، آسیب چشمی، دوبینی ناگهانی یا تغییر واضح و ناگهانی در ظاهر چشم ایجاد شود، موضوع با یک معاینه معمولی تفاوت دارد و باید سریعتر ارزیابی پزشکی انجام شود.
آیا هر کودکی که علائم ضعف بینایی دارد باید عینک بزند؟
خیر. وجود علائم به این معنا نیست که حتما باید برای کودک عینک تجویز شود. بعضی علائم ممکن است علت دیگری داشته باشند و حتی وجود یک عیب انکساری نیز لزوما به این معنی نیست که در همه شرایط و برای همه سنین، عینک لازم است.
تصمیم درباره عینک برای کودکان بر اساس مجموعهای از عوامل مانند سن، نوع و میزان عیب انکساری، وضعیت هر دو چشم، توانایی تمرکز، علائم کودک و نتایج معاینه انجام میشود.
به همین دلیل، نسخه عینک کودکان باید متناسب با شرایط همان کودک تعیین شود و استفاده از عینک فرد دیگری توصیه نمیشود.
اگر کودک عینک لازم داشته باشد و از آن استفاده نکند چه میشود؟
اگر چشمپزشک استفاده از عینک را برای کودک ضروری بداند، رعایت توصیه مربوط به استفاده از آن اهمیت دارد. اصلاح مناسب عیوب انکساری میتواند به کودک کمک کند تصویر واضحتری داشته باشد و فعالیتهای دیداری مانند مطالعه یا دیدن تخته را بهتر انجام دهد.
اهمیت این موضوع در سنین پایین بیشتر است؛ زیرا رشد بینایی در دوران کودکی ادامه دارد. در برخی کودکان، بهویژه زمانی که اختلاف دید بین دو چشم وجود دارد، اصلاح نکردن مشکل میتواند با افزایش احتمال تنبلی چشم همراه باشد.
البته پیامد استفاده نکردن از عینک برای همه کودکان یکسان نیست و به نوع و شدت مشکل بستگی دارد. بنابراین بهتر است والدین درباره مدت و نحوه استفاده از عینک دقیقا طبق نسخه و توصیه چشمپزشک عمل کنند.
برای دریافت نوبت و مشاوره تخصصی چشمپزشکی با ما در ارتباط باشید.
آیا عینک زدن باعث ضعیفتر شدن چشم کودک میشود؟
خیر، استفاده از عینک باعث ضعیف شدن چشم کودک نمیشود. عینک با تغییر مسیر نور ورودی به چشم، تصویر را روی محل مناسب شبکیه قرار میدهد تا دید واضحتر شود.
گاهی والدین تصور میکنند کودک پس از مدتی استفاده از عینک دیگر بدون آن نمیتواند ببیند و همین موضوع به معنای ضعیفتر شدن چشم است. در واقع، کودک پس از تجربه دید واضحتر ممکن است تفاوت بین دید اصلاحشده و اصلاحنشده را بیشتر متوجه شود.
اگر کودک طبق معاینه به عینک نیاز داشته باشد، استفاده منظم از عینک طبق دستور پزشک با «وابسته شدن چشم» یا ضعیف شدن آن یکسان نیست.
چگونه کودک را به عینک زدن عادت دهیم؟
پذیرش عینک برای بعضی کودکان در روزهای اول آسان نیست. انتخاب فریم سبک و متناسب با اندازه صورت کودک میتواند استفاده از آن را راحتتر کند. بهتر است فریم بهدرستی روی صورت قرار بگیرد و دائما روی بینی سر نخورد یا پشت گوش فشار ایجاد نکند.
مشارکت دادن کودک در انتخاب ظاهر فریم نیز میتواند پذیرش آن را بیشتر کند. والدین میتوانند با زبان ساده توضیح دهند که عینک برای واضحتر دیدن است و آن را بهعنوان وسیلهای مثبت معرفی کنند.
اگر پزشک استفاده تماموقت یا در ساعات مشخصی را توصیه کرده است، بهتر است برنامه استفاده از عینک منظم باشد. در صورت ایجاد ناراحتی، سردرد، فشار فریم یا مشکل در دید، به جای کنار گذاشتن عینک باید وضعیت آن و در صورت نیاز شماره چشم توسط متخصص بررسی شود.
تفاوت نیاز به عینک در کودکان با بزرگسالان چیست؟
یکی از تفاوتهای مهم این است که بینایی کودک هنوز در حال رشد است. بنابراین برخی مشکلات انکساری در دوران کودکی صرفا مسئله واضح دیدن نیستند و ممکن است با روند رشد سیستم بینایی ارتباط داشته باشند.
برای مثال، اختلاف قابل توجه دید بین دو چشم میتواند از نظر ایجاد تنبلی چشم اهمیت داشته باشد. همچنین کودکان توانایی تطابق بالایی دارند و ممکن است برخی درجات دوربینی را بدون شکایت واضح جبران کنند.
به همین دلیل، ارزیابی بینایی کودک باید متناسب با سن و مرحله رشد او انجام شود. نسخه عینک کودک نیز صرفا بر اساس یک عدد دستگاه تعیین نمیشود و نتیجه معاینه کامل در تصمیمگیری اهمیت دارد.
سوالات متداول
در بسیاری از موارد خیر. برخی کودکان ممکن است عیب انکساری داشته باشند اما ظاهر چشمهایشان طبیعی باشد. به همین دلیل، معاینه بینایی برای تشخیص مشکلاتی که از ظاهر مشخص نیستند اهمیت دارد.
استفاده از صفحه نمایش بهتنهایی به معنی نیاز قطعی به عینک نیست. با این حال، فعالیت طولانیمدت از فاصله نزدیک میتواند با خستگی چشم همراه شود و رعایت وقفههای منظم و فاصله مناسب هنگام استفاده از صفحه نمایش توصیه میشود.
بله. عملکرد مناسب یک چشم لزوماً به معنی طبیعی بودن چشم دیگر نیست. اختلاف دید بین دو چشم ممکن است در نگاه اول برای کودک و والدین قابل تشخیص نباشد و معاینه هر دو چشم برای ارزیابی کامل ضروری است.
ممکن است شماره چشم در طول دوران رشد تغییر کند. میزان و جهت این تغییر به نوع عیب انکساری، سن و عوامل مختلف دیگر بستگی دارد. به همین دلیل، کودکی که عینک میزند ممکن است در طول زمان به بررسی مجدد شماره چشم نیاز داشته باشد.
خیر. تستهای خانگی یا آنلاین ممکن است در برخی شرایط برای یک بررسی اولیه اطلاعات محدودی ارائه کنند، اما جایگزین معاینه تخصصی چشم و اندازهگیری دقیق عیوب انکساری نیستند. برای تعیین نیاز به عینک و شماره آن، ارزیابی چشمپزشکی لازم است.
جمعبندی
چگونه بفهمیم کودک به عینک نیاز دارد؟ نزدیک شدن مداوم به تلویزیون یا کتاب، تنگ کردن چشمها، کج گرفتن سر، مشکل دیدن تخته، تاری دید، خستگی چشم و برخی تغییرات عملکردی میتوانند از نشانههای احتمالی اختلال بینایی باشند؛ اما هیچیک بهتنهایی نیاز به عینک را ثابت نمیکنند. از آنجا که بعضی کودکان حتی با وجود مشکل بینایی شکایت مشخصی ندارند، معاینه منظم و متناسب با سن اهمیت دارد. تشخیص نزدیکبینی، دوربینی، آستیگماتیسم یا اختلاف دید دو چشم نیز تنها با ارزیابی دقیق امکانپذیر است. در نهایت، شماره چشم کودک باید بر اساس معاینه تخصصی تعیین شود و در صورت تجویز عینک، میزان و نحوه استفاده از آن مطابق توصیه چشمپزشک باشد.
